Tijdloos en Wijsheid

Op de pagina Tijdloze wijsheid hoop ik  1 – 2 maandelijks een andere tekst te plaatsen.

Tijdloos en Wijsheid is daarvan de miniverzameling die u elk moment dat u wenst kunt opzoeken. om er even te verwijlen. Alle goeds gewenst.

2018

Het is al Pasen voorbij en toch moet die voor mij nog komen.  De beleving die Pasen kan hebben, heb ik niet gehaald, zodat de Grote Vreugde het zonder mij heeft gedaan. Wel iets anders probeert  grond te vinden in mij: Hoop.

‘Hoop doet wonderen hoop doet leven rust goed uit beterschap en veel liefs en hopelijk is daar snel weer een nieuwe horizon ‘. Dat is wat ik u en gans de mensheid toewens.

PASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASEN

Levende die met ons is, alle dagen,

U wil ik danken voor de weg die u ons hebt getoond.

Van uw weg ten leven

wil ik getuigen in daden van liefde.

 

Levende, die ons doopt die ons doopt met uw Geest,

U wil ik danken

voor de kracht die U schenkt aan mensen

om uw Koninkrijk op de te bouwen.

Van uw geestkracht

wil ik getuigen in woorden die goed doen.

 

Levende, die onze blik richt op aarde

U wil ik danken

voor de mensen om mij heen,

samen op weg naar uw rijk van vrede,

van uw liefde voor mensen

wil ik getuigen in woord en daad.

PASENPASENPASENPASENPASENPASENPASERNPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASENPASEN

Goede Vrijdag  2018

Nu valt de nacht, Het is volbracht: de Heer heeft heel zijn leven voor het menselijk geslacht in Gods hand gegeven. De wereld gaf Hem slechts een graf, zijn wonen was Hem zwerven; al zijn onschuld werd Hem straf en zijn leven sterven. t Is goed, o Heer, Gij hoeft de eer van God niet meer te staven. Leggen wij ons bij U neer in uw dood begraven.                                         (lied 590 Liedboek))

Veertigdagentijd ( voor uitleg zie Tijdloze Wijsheid)

Tekst van Jaap Zijlstra

WITTE  DONDERDAG

Als ik in deze stille tijd de grens der woorden overschrijd en mij begeef tot brood en wijn om één met U, mijn Heer, te zijn – o ware  zoon van Abraham, God kiest zichzelf een offerlam.

Als er tot uw gedachtenis de viering van het nachtmaal is en Gij het brood des levens zijt, de beker van de           dankbaarheid – o Heer dat Gij gelijk het graan te gronde gaat om op te staan.

Gij deelt met mij de laatste nacht en breekt tot alles is volbracht; en dit is het genadebrood;Gij hebt mij kief tot in de dood; en dit is de genadewijn, Gij zult voorgoed mijn gastheer zijn.

 

Met onderstaande vertaling naar Psalm 62:6-9 als een gebed in ons hart, mogen we deze laatste levensdagen van Jezus met Hem gaan, dichtbij Hem blijven, Hem de warmte van ons hart bieden, die we zo ruimschoots van Hem ontvingen. Gezegende en Geestrijke Goede dagen toegebeden.

 

 

11 Maart 2018

EEN  BLOEM

ALS  IK EEN BLOEM WAS,                                                                         

ZOU IK DAN NU BLOEIEN?

 

OF ZOU IK EEN BIJZONDERE BLOEM ZIJN,

EEN ONVOORSTELBARE BLOEM,

EEN BLOEM DIE NIET KAN KIEZEN TUSSEN BLOEIEN

EN NIET BLOEIEN,

EN DIE OVER DE RAND VAN EEN VAAS VOOROVER LEUNT

OM TE ZIEN OF ZIJN AFGROND EEN BODEM HEEFT.

 

TOON TELLEGEN, uit kruis en munt

Uit NCRV-gidsnr 10/2018

 

 

Medeplichtige

Dag na dag moest de pastoor toezien dat er appels uit zijn appelboom werden gestolen. Eerst probeerde hij om verdraagzaam te zijn en net te doen of hij het niet merkte, maar hij ging er hoe langer hoe slechter van slapen.

Toen besloot hij op de loer te gaan liggen om de dief op heterdaad te betrappen. Maar ook een pastoor moet af en toe slapen en hij slaagde er niet in te ontdekken wie de appels wegnam. Ze bleven verdwijnen één voor één.

Ten slotte werd het de pastoor te veel en hij hing een bord aan de stam van de appelboom met de tekst: ‘DE LIEFDE VAN GOD ZIET ALLES!’  De volgende dag stond eronder geschreven: ‘……maar hij verraadt ons niet.’    Dat  deze Veertigdagen en al onze tijd ons doet groeien in dit besef en ons zo meer mens maakt,  naast en voor elkaar.  In het klein, dat is God groot genoeg!       Een groeizame Veertigdagentijd tijd bid ik ons allen toe.

 

28 Januari 2018                 Onderstaande afbeelding is van Emily Dickinson, Amerikaans dichteres

zij leefde van 1830 – 1886 en  luidde met anderen het modernisme in.

Van haar zijn de volgende woorden: ‘ De ziel moet altijd op een kier

                                                                  Zodat wanneer de Hemel zoekt

                                                                   Hij niet te wachten hoeft

                                                                   Of bang is dat hij stoort.’ 

Wat zegt dit u?  Hoe ervaart u dit in uw eigen leven?

Dickinson in 1846/47

 

Dec.2017

Morgen is het Kerst-Avond en met onderstaand gedicht van Freek de Jonge

wens ik u inspirerende Kerstdagen en voor het NieuweJaar: VREDE EN ALLE GOEDS.

BLIJF  HET  VERHAAL  VERTELLEN

WE  TREKKEN HET VERHAAL

ALS  OOIT  DE VLAAMSE  PRIMITIEVEN

NIET LANGER VOL VERLANGEN NAAR ONS TOE

WE KUNNEN HET REDELIJKERWIJS NIET MEER GELOVEN

LATEN DE OREN HANGEN NAAR HET CONSUMPTIEVE

ZIJN DE STREKKING MOE.

 

DAAR KOMT HET MACHTELOOS BESEF BIJ

NA ELK APPEL OP HET GEWETEN

JE DOET HET TOCH NOOIT GOED

WIJS LATEN WIJ ONS DOOR NIEMAND MAKEN

WOORDEN DIE ONS MOETEN RAKEN ZIJN VERSLETEN

EN ZO ZAKT DE MOED

 

WE HEBBEN GEEN BEHOEFTE MEER AAN VRAGEN

WAAR WE GEEN ANTWOORDEN OP WETEN

EN NOG HET MINST VAN ALLES

ZITTEN WE TE WACHTEN OP EEN PREEK

MAAR WAT BLIJFT ER OVER VAN EEN WERELD

ZONDER GELOOF IN GOED EN BETER

WAT MOET ER WORDEN VAN ONS LEVEN

ALS DE GEEST ONTBREEKT?

 

BLIJF HET VERHAAL VERETLLEN

DE WERELD KAN NIET ZONDER

EN IEDER PASGEBOREN KIND

IS BEHALVE EEN MYSTERIE

BEWIJS VAN HET WONDER

DAT HET LEVEN STEEDS OPNIEUW BEGINT

 

 

BLIJF  HET  VERHAAL  VERTELLEN

WE  TREKKEN HET VERHAAL

ALS  OOIT  DE VLAAMSE  PRIMITIEVEN

NIET LANGER VOL VERLANGEN NAAR ONS TOE

WE KUNNEN HET REDELIJKERWIJS NIET MEER GELOVEN

LATEN DE OREN HANGEN NAAR HET CONSUMPTIEVE

ZIJN DE STREKKING MOE.

 

DAAR KOMT HET MACHTELOOS BESEF BIJ

NA ELK APPEL OP HET GEWETEN

JE DOET HET TOCH NOOIT GOED

WIJS LATEN WIJ ONS DOOR NIEMAND MAKEN

WOORDEN DIE ONS MOETEN RAKEN ZIJN VERSLETEN

EN ZO ZAKT DE MOED

 

WE HEBBEN GEEN BEHOEFTE MEER AAN VRAGEN

WAAR WE GEEN ANTWOORDEN OP WETEN

EN NOG HET MINST VAN ALLES

ZITTEN WE TE WACHTEN OP EEN PREEK

MAAR WAT BLIJFT ER OVER VAN EEN WERELD

ZONDER GELOOF IN GOED EN BETER

WAT MOET ER WORDEN VAN ONS LEVEN

ALS DE GEEST ONTBREEKT?

 

BLIJF HET VERHAAL VERETLLEN

DE WERELD KAN NIET ZONDER

EN IEDER PASGEBOREN KIND

IS BEHALVE EEN MYSTERIE

BEWIJS VAN HET WONDER

DAT HET LEVEN STEEDS OPNIEUW BEGINT

 

 

  Juli – Augustus 2017

Kent u dat gevoel van heen –en weer geslingerd worden tussenhoop en vrees, tussen donker en licht, tussen geloof en twijfel. De wereld laat zich niet zomaar zien, begrijpen.  Daarvoor is een bepaalde gesteldheid, gerichtheid van hart nodig.

Ooit kreeg ik les van een psycholoog die vond dat de enig goede houding als hulpverlener lag in de woorden van prof. Rümke :  ‘Maximale benadering met behoud van distantie’. Dat is een groef in mijn geest geworden. En daarbij vond ik een kleurplaat. Daaronder vond ik een tekst die mij herinnerde aan een behandelaar, die ik ervaar als een regelrechte verpersoonlijking van de uitspraak van Rümke. Ik vond haar in haar nabijheid en warme aandachtige zorg, waardig en met een zekere afstand. En ergens in de kleuring en de affirmatie eronder geplaatst, ontmoet ik Jezus. Hij gaat niet kopje onder bij het zien van al het menselijk leed dat geleden wordt. “Jezus raakt met ontferming bewogen over de menigte” lezen we op diverse plaatsen in drie van de vier Evangeliën. Het inkleuren van de plaat met de affirmatie eronder die zegt :’ als iemand met mij praat luister ik aandachtig’, meer is niet nodig. Zo eenvoudig kan het zijn. Uw , mijn zijn:  voor de ander.

Prof.Rümke: Leiden  1893 – Zürich 1967

 

Juni 2017

In bovenstaande  kleurplaat*, komen voor mij, drie stromen samen. Twee helende teksten:1) Lao Tse, ca. 600 v Chr, Chinees filosoof: ‘Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder’, en 2) Jezus van Nazareth:  ‘Leg al je belastheid en vermoeidheid  neer bij Mij en ik zal je rust geven’. En 3) in het leven van Paula**, maakte zij mensen deelgenoot ,  via social media en in ons persoonlijk contact van gedachten, ontwikkelingen, bewegingen van genezing, van  heling.  Zij  kreeg weer oog voor het goede in het leven; doorheen rauwe rouw, pijnlijk loslaten, peilloos verdriet, gemis dat blijft en verwondheid. Een eigen ‘opstandingsproces’, leek gaande. Daarom kreeg zij de kleurplaat, met de affirmatie . Zij reageerde daarop met de volgende woorden: ‘zonder pijn geen groei als mens. Strooi je brood op het water en je weet niet waar het terecht komt.’   De beide teksten, het proces van Paula en haar woorden gaven mij vertrouwen dat het in de praktijk van het leven werkt, zonder dat je weet hoe en waartoe. Diep heel diep van binnen ervaar ik  licht als een veertje dat er beweging ontstaat dat wordt  gedragen en geduwd door  het voorgaande. Zo zijn wij ongeweten ‘goud’= ‘goed’ voor elkaar. Dat het zo voor alle mensen mag zijn of worden!

*uit: 365 dagen kleuren uitg. Librero ( zie ook de Bronvermelding)

** Met toestemming van Paula haar naam geplaatst.

p Tijdloos en Wijsheid ontstaat zo een mini verzameling voor u.

 

Digital Camera

Pinksteren 2017

Heer raak mij aan met uw adem, reik mij uw stralend licht, wijs mij nieuwe wegen, geef op uw waarheid zicht.

Raak met uw adem mijn onrust, tot ik de rust hervind. Al mijn wonden heelt Gij: Gij ziet in mij uw kind.

Wees ook de Geest die mij aanvuurt en al mijn twijfels bant. Als geroepen kom ik: mijn tijd is in uw hand.

Kom en doorstraal mijn dagen, Geest van God uitgegaan, die mijn ogen opent voor wie nu naast mij staan.

Heer, raak ons aan met uw adem, geef ons een vergezicht! Draag ons op uw vleugels, zegen ons met uw licht!

Tekst Pia Perkiö ‘Kosketa minua, Henki’

Vertaling Sytze de Vries

Liedboek 695

 

28 Mei  2017———————————29 Mei 2015

Hoe bestaat het! Morgen gedenk ik mijn 12e jaar Professie. Toen was het Sacraments-Zondag, hoe kostbaar, symbolisch, goed, feestelijk van Geest  was de viering.

Nu blik ik terug op jaren van opgang naar nedergang, naar opgang naar nedergang en………..

Dikwijls valt mij het religieuze leven zwaar, te zwaar voor een mens alleen.

De Zondag vandaag heet van oudsher: roep het uit, schreeuw het uit naar Mij. Goede God, Lievende Levende Zoon, lief  allen die roepen die schreeuwen om U, naar Jou.

Houd Je niet langer verborgen en toon Je aanwezigheid doorheen Jouw Hemelvaart.  Juist nu Jij bij de Vader bent Zijn Jouw woorden: ‘God, de Vader is groter dan Ik’ van levensbelang.

Opgegaan naar de Vader ben Jij  juist zo bereikbaar voor kleine mensen. Kun Jij meer zijn, overal zijn , bij iedereen afzonderlijk zijn en bij mensen samen zijn, niet gebonden aan aardse plaats  tijd.

Velen schreeuwen hun nood naar Jouw oren, roepen hun ellende uit aan Jouw hart. Ook ik schaar mij onder hen en vraag Jou niet mijn  geschondenheid op te heffen of glad te strijken, maar wel om instrumentarium, om dit leven te leven, deze zwaarte te dragen en desondanks Jou toegang te blijven geven in mijn hart. Iets van dat leren vond ik terug in onderstaande woorden:

We leren van de zon om te verwarmen, van de wolken om te zweven en van de wind om leeg te waaien. We leren van de bloemen om te stralen, van bomen om standvastig te zijn en van de struiken om in de lente  te vernieuwen.

O God, kom mij te hulp, Heer, haast U ons, mij,  te helpen, zoals het was in het begin, nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen Amen

 

Vaclav Havel  ( 1936 – 2011) was president van Tsjechie en ook dichter.

Hij heeft woorden gegeven aan – de weg van de hoop – die hij zelf ging.

De woorden geven niet zomaar hun betekenis prijs.

Onderstaand gedicht werd mij op 19 mei 2016  aangereikt. 

Ik lees de woorden, begrippen, herlees, proef, kauw en herkauw in de hoop dat het mijn innerlijk bereikt,  opent wellicht. Pas dan, zal er ruimte kunnen zijn voor nieuwe tekst.

Laten u en ik  – de weg  van de hoop – durven ontdekken, leren kennen en gaan, toe laten

in navolging van velen. Denken we daarbij aan elkaar , Vaclav Havel dankend voor wat hij ons gaf.

 Weg van de hoop

Diep in ons zelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.                      

Met dank  is het gedicht overgenomen uit de Nieuwsbrief  van Marjolijn Meijer.

zie: www.lichtopverdriet.nl

In Mei 2016 plaatste ik een gedicht van Vaclav Havel.

Het blijft op Tijdloze Wijsheid staan totdat ik andere tekst ruimte geven kan.

 

April doet wat hij wil. Ook April 2016.

De maand wordt in deze spreuk gepersonaliseerd.

Zo mag ik er dan ook van maken:

April doet wat HIJ wil, gehoor gevend aan de Levende Opgestane Heer.

Zo geef ik graag de volgende woorden door die zijn gegeven in het hart van

de theoloog Sytze de Vries en die klank kregen in de Abdij ‘ Maria Toevlucht’ in Zundert.

Het is een lied waarin onder woorden gebracht wordt

hoe het verlangen van de Levende Opgestane Heer naar u, naar jou, naar mij,

in een mens uitwerkt.  Gods verlangen naar u naar jou naar mij, wordt uw verlangen,

jouw verlangen, mijn verlangen naar Hem / Haar, Die doet wat Hij / Zij wil:

‘  Dat ik de naam mag zijn

van jouw verlangen

wekt in mij een nog nooit vermoede kracht.

Jij hebt mij bij mijn eigen bron gebracht

en stromen mag ik, vrij en onbevangen.

 

Jij brak mijn doolhof van gedachten open

en hebt mij stapvoets uit mijzelf ontward.

Gretig je gangen gravend naar mijn hart

ben jij op wat ik zelf niet wist gestoten.

 

Het vuur dat smeulde en vergeten brandde

onder de as, riep jij in mij terug.

De vonk herleeft, geeft aan zijn vlammen lucht

en ik ontvang mijn vrijheid uit jouw handen.

 

Dat ik de naam mag zijn van jouw v erlangen

heeft heel het harnas om mijn ziel gekraakt.

Ik weet mij aan mijn naakte huid geraakt

die, niet verscholen meer, nu alle licht wil vangen’.

Uit: Jij mijn adem  Sytze de Vries

 

Het begin van Maart 2016 zet in met een  winters zonnetje.

In de wereld stormt, woedt het , vechten mensen daar ook tegenin.

Zoekend naar een passend antwoord op misstanden.

Lijden daaronder, raken verstrikt en  verstikt in onmacht.

Iemand van ooit, een naamloze naaste verwoordde :

‘ Het daglicht vraagt mij

mij te geven.

De nacht slikt  stil

dat vragen in.

De grauwe kleuren in het licht

zijn silhouetten in het donker.

Alle prikkeling,

beweeglijkheid

die mijn dag

verlamd,  bekneld,

wordt in de nacht

onopgemerkt, ongezien,

en ongehoord.

 

Zo uitgenodigd

geraak  ik

in de nacht te zijn.

 

Alwaar mijn Schepper

mijn zielsbeminde

in hier en nu

mij reeds  wist

en ook liefdevol mij wacht. ‘    NN

 

Met onverwachte stormkracht worden we Januari uit – en Februari 2016 in geblazen. 

Wat die storm niet kan uitblazen is onderstaande tekst, die in het nog jonge jaar opgeld doet.

Januari 2016

Zal dit een jaar vol liefde worden?

Wie liefheeft

lijdt ook veel

leeft ook veel

lacht ook veel.

 

Wie houdt van mensen

lijdt ook veel

leeft ook veel

lacht ook veel.

 

Wie houdt van dieren

lijdt ook veel

leeft ook veel

lacht ook veel.

 

Wie houdt van de natuur

lijdt ook veel

leeft ook veel

lacht ook veel.

 

Wie houdt van al het geschapene

lijdt ook veel

leeft ook veel

lacht ook veel.

 

Durf ik dit Nieuwe Jaar een jaar vol liefde te laten worden?

Er zal met mij mee ge-leden worden

er zal met mij mee geleefd worden

er zal veel gelachen worden.

Durf ik dit alles aan?                                                DS Jan. 2016

 

 

 

DECEMBER 2015

‘ NIEMAND IS NIEMAND – DECEMBER, ALS ELKE MAAND – ALS ELKE WEEK – ALS ELKE DAG – ALS ELK UUR – ALS ELK MOMENT – EEN KANS  OM MEER MENS TE WORDEN ‘.

U allen wens ik een goede heilzame Advent toe, waarna een gezegend Kerstfeest en gezond Nieuw Jaar

 

November 2015 Bij Allerheiligen en Allerzielen

Heer, herinner U de namen van hen die gestorven zijn,

en vergeet niet, dat zij kwamen langs de straten van de pijn,

langs de wegen van het lijden,

door het woud van eenzaamheid,

naar het dag en nacht verbeide

vaderhuis hen toebereid.

( Tekst: Mattheus Verdaasdonk. Nieuwe Liedboek 730 )

 

Oktober 2015

Laten wij de hemel bestormen,

de hemel bestormen met onze vragen.

Elke vraag, zo geloof ik, komt daar aan,

komt daar over, wordt verstaan.

Het geeft niet, wie of Wie de geadresseerde is,

misschien onnoembaar en vele namen zijn geoorloofd.

Zoals ontelbaar veel kostbare tranen daar opgevangen worden

in kruiken, die op een eigen tijd, uit en terug zullen stromen,

als weldaad, als troost, als presentie

voor een ieder naar wat die behoeft, v erlangt,

overtreffend, nooit verwacht, nooit gedacht.

Laten wij de hemel bestormen met

al onze vragen, al onze tranen,

voor hen die niet meer bestormen kunnen

die geen tranen meer hebben.                                                                 Debbie Schwager

 

September 2015

Zwiepende zomerstorm stuwt ons de maand September in.

De Hemel huilt tranen met tuiten vanwege alle lijden in onze wereld.

De blaadjes aan de bomen hangen zwaar en treurig.

De Geest wekt hen op, waait zachtjes en speels, tot bijna vrolijkheid

hoog in de boomkroon.

Want niet het verdriet heeft het laatste woord,

niet het lijden

maar vreugde en heling.

Elke inspanning die daarop gericht is, getuigt daarvan.

In elke vluchteling die vlucht met hoop op een beter leven,

in elke zieke die vecht, met hoop op herstel

in elk kind dat het beste wil voor onze wereld

in elk handelen uit meededogen

zie ik iets van dat wonder.                    DS

 

Juni 2015

Zoveel lijden is er op onze goede aarde.

Zoveel ellende aangedaan aan mensen, dieren,  schepping.

Sytze de Vries ( 1945), theoloog, dichter en tekstschrijver, schreef:” Lied van Job’. De smeking, het klagen,  de vragen, zijn zo actueel, zo tijdloos wijs, zo  troostend   kunnen die zijn voor mensen, tot op de dag van vandaag.

‘ Lied van Job’ vindt u na de inleiding van het NBV. ( Nieuwe Bijbelvertaling 2004 )

‘ Het boek Job, dat te lezen is in de bijbel, behoort tot de z.g. wijsheidsliteratuur. Het doel ervan is de lezer of toehoorder kennis en moreel besef bij te brengen. In het boek Job betreft dat vooral de vraag naar de zin van het lijden en naar de rol van de Verborgene, ofwel God daarbij. De ervaringen van Job zijn het kader waarbinnen die vraag aan de orde komt. Hoewel Job een rechtschapen en deugdzaam man is, wordt hij getroffen door veel onheil en ellende. Het boek Job behoort tot de hoogtepunten van de wereldliteratuur. De poëzie is van hoog niveau.’ ( NBV)

‘ Verborgene, naar wie ik tast,

roep om gehoor te krijgen,

niemand heeft oor voor mijn beklag

maar toch zal ik niet zwijgen.

Zie, hoe ik vecht,

U vraag om recht.

Wie anders weegt mijn lijden?

Ach,  tevergeefs

heb ik geleefd.

Mij zal de dood bevrijden.

 

Hoe leeg en loos lijkt mij uw naam.

Hebt Gij uw recht gebogen?

Geeft Gij uw zegen aan het kwaad

en hebt Gij mij verloochend?

Zo opgejaagd

van vraag naar vraag

wil ik mij inzicht vormen.

Zal ik dan niet

met mijn verdriet

de hemel zelf bestormen?

 

Mijn vragen zijn door U gestild,

ontmanteld mijn verwijten.

Ik weet dat Gij mijn leven wilt,

zou ik mij met U meten?

Als mensenkind

staar ik mij blind

op maar een handvol dagen.

Wat Gij voorziet

ontvalt U niet,

wordt tot het eind voldragen.

 

Gij geeft Uzelf mij te verstaan

in ’t lichten van de morgen.

Uw eigen hand begrenst de nacht

al blijft haar  bron verborgen.

De trotse dood

is niet zo groot

dat niet haar golven breken.

De aarde rond

snoert Gij de mond

van wie uw macht weerspreken.

 

De nacht rondom wijkt voor uw licht,

laat zich door U gezeggen.

En ik kan voor uw aangezicht

mij nu te ruste leggen.

Stormenderhand

toch overmand

door fluisterende woorden,

die ik voluit

als uw geluid,

uw stem heb leren horen.

 

Laat mij dan bloeien van de zon:

zij straalt de harten open.

Maar wie haar wezen wil doorzien

moet voort met blinde ogen.

’t Is overmoed

die vragen doet

haar bronnen te doorgronden.

Het volle zicht,

het hemels licht

is voor ons nog omwonden’.                                  ( uit: Jij mijn adem)

 

1 Mei 2015  Dag van de arbeid

1 Mei 2015  Nationale geld – inzamelingsdag voor de slachtoffers in en wederopbouw van Nepal

Dorothee Sölle ( ’23- 2003), godgeleerde voor wie geloof en politiek niet te scheiden waren. Zij organiseerde het Politiek Avondgebed, vanuit de gedachte dat geloof en politiek alles met elkaar te maken hebben. Sölle was hoogleraar in de systematische theologie in New York City. Als haar belangrijkste werk geldt voor velen haar boek: Mystiek en verzet ( 1998).

‘ De ervaring van het geloof is even onvervangbaar als de ervaring van de fysieke liefde. Dat de genade werkelijk   ‘genoeg’  is om te leven en dat ‘ niets’ ons kan scheiden van de liefde van God, ook de eigen dood niet, dat zijn ervaringen die wij navertellen, maar niet van te voren in het plan, in de constructie kunnen opnemen.’

Een gebed naar Dorothee Sölle:

Geef me de gave van de tranen god

geef me de gave van de taal

 

Leid me uit het leugenhuis

was mijn opvoeding af

bevrijd me van mijn moeders dochter

neem mijn vesting in

sloop mijn intelligente burcht

 

Geef me de gave van de tranen god

geef me de gave van de taal

 

Reinig mij van het verzwijgen

geef me de woorden om die naast mij te bereiken

herinner mij aan de tranen

van kleine, eenvoudige mensen

 

hoe kan ik spreken als ik vergeten ben hoe men huilt

maak dat hun tranen mij raken

verberg mij niet meer

 

Geef me de gave van de tranen god

geef me de gave van de taal

 

Verbreek de hoogmoed maak me eenvoudig

laat me water zijn dat men kan drinken

hoe kan ik spreken als mijn tranen slechts voor mij zijn

neem me  het privébezit af en de wensen en verlangens

geef en ik leer geven

 

Geef me de gave van de tranen god

geef me de gave van de taal

geef me het water van het leven

 

In Maart 2015 plaatste ik woorden van Rainer Maria Rilke, jammer om die te verwijderen. Zo staat die er nog. Rustig ter overweging. Daarbij wens ik u vrede en alle goeds,     Debbie Schwager

Rainer Maria Rilke (Praag, 4 december 1875Montreux, 29 december 1926) was een van de belangrijkste lyrische dichters in de Duitse taal. Daarnaast schreef hij verhalen, een roman, opstellen over kunst en cultuur en ook talrijke vertalingen, onder andere uit het Frans, van literaire werken en lyriek. Zijn omvangrijke briefwisseling vormt een belangrijk deel van zijn literair nalatenschap.

‘ ik zou je willen vragen om geduld te hebben

met alle onopgeloste vragen in je hart

en te proberen te houden van de vragen zelf

als gesloten kamers

als boeken in een zeer vreemde taal

zoek niet naar antwoorden

die niet gegeven kunnen worden

want antwoorden zijn het leven niet

het gaat erom te leven

doorleef de vragen

misschien leef je dan

geleidelijk aan

zonder het te merken

in de antwoorden.’

Februari 2015

In de vierde eeuw van onze jaartelling ontvluchtten een aantal contemplatieve christenen – onder wie de ‘ woestijnvaders – de decadentie van het leven in de stad en trokken zich terug in de woestijn van Egypte en Palestina om hun leven geheel aan de geest te wijden.Wie zoekt naar verdieping van het innerlijk leven, vindt in de woestijnvaders een goede en gedegen spirituele leraar. Oude woorden met een hoog actualiteitsgehalte.

Van Abba Filemon, een van deze leraren, zei tegen zijn leerlingen o.a. het volgende:

‘ Waak nauwlettend over uzelf.

Laat u niet meeslepen door uiterlijke obsessies.

Met name de tumultueuze roerselen

van de ziel worden door verstilling

tot zwijgen gebracht.

Als gij ze echter blijft aanmoedigen en prikkelen,

zullen ze u gaan terroriseren

en kunnen ze heel uw leven ontwrichten.

Als zij eenmaal de macht hebben,

zijn ze even moeilijk te genezen

als een zweer waaraan we steeds maar moeten krabben.’

Januari 2015 , een tekst van Bernardus van Clervaux , een van de belangrijkste mystieken van West-Europa, hij leefde van 1090 – 1153. :

Wees verstandig
en maak jezelf tot een waterbekken
en niet tot een afwateringskanaal.

Kijk maar eens naar een afwateringskanaal.
Een afwateringskanaal loost het water
onmiddellijk zodra het water binnenkomt.

Bij een waterbekken is dat anders.
Een waterbekken wacht
totdat het geheel vol is.
Dan pas begint het over te lopen.

Een waterbekken deelt uit van eigen volheid
terwijl het zelf gevuld blijft.

Liefde vloeit over.
Ze houdt voor zichzelf
wat ze nodig heeft.
En wat ze heeft,
wil ze in overvloed
om rijk te kunnen zijn voor anderen.

Kijk naar de bron!
Kijk naar de bron zelf
van het leven!
Laat eerst jezelf vullen.
Laat daarna wat de bron je
nog meer geeft
overvloeien naar anderen.

Liefde stroomt over.
Je leeg laten lopen
is niet wat de liefde vraagt.
Voor wie kun je goed zijn
als je voor jezelf slecht bent?

Zie naar de bron van het leven.
Vul eerst jezelf
zoveel dat je overvloeit
naar anderen.
Dan zal ik graag genieten
van jouw overvloed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Comment